Een gebruik in ons gezin is dat we op zondagmiddag ‘lekkers eten’. Vergniffelend worden de schaaltjes op de tafel gezet, gekeurd, en als iedereen er is beginnen we. Aan de voorkant van onze emigratie werd deze traditie ook door de meiden genoemd,.. die schaaltjes lekkers moesten er komen op zondagmiddag.

Vaak beland er op en onder de tafel het nodige, wat het neurotische schoonmaakbrein vrijwel direct weg poetst, .. maar toch blijven er her en der wat resten chips op het vloerkleed hangen. Op maandag trof ik het aan, een optocht van mieren die hun in-en uitgang hadden gevonden door het lage kamerraam. In Zuid-Afrika zijn de huizen toch wat anders gebouwd en komen er snel diverse beestjes binnen. Wat geïrriteerd keek ik naar hun trektocht. De beestjes ruimden stukje voor stukje, beetje bij beetje de kruimels chips op die aan mijn poetslap waren ontkomen. In gedachten hoorde ik m’n moeder ‘Ga naar de mier, luiaard, zie zijn wegen en word wijs!’… menige keren gehoord in mijn puberteit.

‘Wat is hier nou wijs aan’.. dacht ik, meer irritant dat deze beesten in grote getale in ons huis wisten te komen. Met lui zijn, uit dat Bijbelvers uit Spreuken 6:6 werd niet direct lui bedoelt, maar er wordt gevraagd of we geestelijk actief zijn. Hoe kun je die mieren nou bekijken: juist op je knieën, de plek waar God je ook wil hebben spreekwoordelijk gezien.

Door de dierenliefhebbers aka Frederika Vonk’s hier in huis, wist ik dat de mieren leven voor hun koningin, ze vinden voedsel voor haar, ze beschermen haar: alles draait om haar. Veelzeggend eigenlijk want wat doe ik voor onze Koning?

Buiten dat mieren ook alles met elkaar delen , strijden ze ook gezamenlijk. Een mier alleen is kwetsbaar, en mogelijk ook minder krachtig. Wat kun je jezelf, als je het zo bekijkt, toch ook meer en meer voelen als een mier. Wat heeft mijn gebedsleven voor zin,.. ik bid al zolang? Wat voor plan heeft God voor mijn leven, … ik merk Hem niet?

Zondag 18 januari hebben we als startzondag gemarkeerd in onze kerk NHKA Welgelegen. Samen met andere jeugdwerkers hadden we een programma opgezet, en ons verlangen was ook dat er veel gezinnen zouden komen deze zondag in de kerk. En God gaf dat er kinderen kwamen, mét hun ouder(s) en grootouder(s), zich inschreven voor het cathegese seizoen en we samenbindende activiteiten konden starten: cup cakes versieren, ballonnen oplaten voorzien van een boodschap, gesprekken met de oudere jeugd en het belang van ‘delen’ te delen,  kindernevendienst. En dat is niet alleen te doen, mét Gods hulp mogen we het samen doen!

De geestelijke armoe is (ook hier) groot, mogelijk onder de ouder(s)/verzorger(s) nog meer dan onder de jeugd. Des te meer is het zaak om het samen te doen, te delen,…

Delen, samen doen en dan groeien tot eer van Hem!

Beste beesten die mieren…