Categorieën
Jeugdwerk

Wat mieren en groei met elkaar te maken hebben…

Wat mieren en groei met elkaar te maken hebben…

Een gebruik in ons gezin is dat we op zondagmiddag ‘lekkers eten’. Vergniffelend worden de schaaltjes op de tafel gezet, gekeurd, en als iedereen er is beginnen we. Aan de voorkant van onze emigratie werd deze traditie ook door de meiden genoemd,.. die schaaltjes lekkers moesten er komen op zondagmiddag.

Vaak beland er op en onder de tafel het nodige, wat het neurotische schoonmaakbrein vrijwel direct weg poetst, .. maar toch blijven er her en der wat resten chips op het vloerkleed hangen. Op maandag trof ik het aan, een optocht van mieren die hun in-en uitgang hadden gevonden door het lage kamerraam. In Zuid-Afrika zijn de huizen toch wat anders gebouwd en komen er snel diverse beestjes binnen. Wat geïrriteerd keek ik naar hun trektocht. De beestjes ruimden stukje voor stukje, beetje bij beetje de kruimels chips op die aan mijn poetslap waren ontkomen. In gedachten hoorde ik m’n moeder ‘Ga naar de mier, luiaard, zie zijn wegen en word wijs!’… menige keren gehoord in mijn puberteit.

‘Wat is hier nou wijs aan’.. dacht ik, meer irritant dat deze beesten in grote getale in ons huis wisten te komen. Met lui zijn, uit dat Bijbelvers uit Spreuken 6:6 werd niet direct lui bedoelt, maar er wordt gevraagd of we geestelijk actief zijn. Hoe kun je die mieren nou bekijken: juist op je knieën, de plek waar God je ook wil hebben spreekwoordelijk gezien.

Door de dierenliefhebbers aka Frederika Vonk’s hier in huis, wist ik dat de mieren leven voor hun koningin, ze vinden voedsel voor haar, ze beschermen haar: alles draait om haar. Veelzeggend eigenlijk want wat doe ik voor onze Koning?

Buiten dat mieren ook alles met elkaar delen , strijden ze ook gezamenlijk. Een mier alleen is kwetsbaar, en mogelijk ook minder krachtig. Wat kun je jezelf, als je het zo bekijkt, toch ook meer en meer voelen als een mier. Wat heeft mijn gebedsleven voor zin,.. ik bid al zolang? Wat voor plan heeft God voor mijn leven, … ik merk Hem niet?

Zondag 18 januari hebben we als startzondag gemarkeerd in onze kerk NHKA Welgelegen. Samen met andere jeugdwerkers hadden we een programma opgezet, en ons verlangen was ook dat er veel gezinnen zouden komen deze zondag in de kerk. En God gaf dat er kinderen kwamen, mét hun ouder(s) en grootouder(s), zich inschreven voor het cathegese seizoen en we samenbindende activiteiten konden starten: cup cakes versieren, ballonnen oplaten voorzien van een boodschap, gesprekken met de oudere jeugd en het belang van ‘delen’ te delen,  kindernevendienst. En dat is niet alleen te doen, mét Gods hulp mogen we het samen doen!

De geestelijke armoe is (ook hier) groot, mogelijk onder de ouder(s)/verzorger(s) nog meer dan onder de jeugd. Des te meer is het zaak om het samen te doen, te delen,…

Delen, samen doen en dan groeien tot eer van Hem!

Beste beesten die mieren…

Categorieën
Reis & Omgeving

Blog, een dagje mee

Blog, een dagje mee

‘Een dagje mee,…’

De eerste tekenen van ontwaken starten net voor 6.00 uur. Om me heen is het nog vrij rustig (we slapen nog met z’n vieren op één kamer) en ik besluit nog even wat te lezen voordat de wekker van Grace zo om 6.10 uur gaat.

Het schiet me door m’n hersenpit dat we eigenlijk niet weten wanneer de vakantie hier officieel van start gaat. Jade zit momenteel in de examenperiode, voor elk vak wordt er een examen afgenomen, maar wat dan als deze periode erop zit? Ik besluit de voogd (mentor) van Jade een bericht te sturen en het af te wachten. Inmiddels hoor ik iets verderop dat Jade ook ontwaakt is: ze pakt haar lesboek nog even om de boel over te kijken wat vandaag getoetst wordt. Keurig trouw vrouwtje!

6.10 uur: op een schele toon meld de wekker van Grace dat het tijd is om op te staan. De beheerder van de wekker is het er zichtbaar nog niet mee eens en trekt dan ook haar dekbed ver over haar pruik.

Gordijnen open, daar worden de rest van de Pluimpjes ook vaak wat meer wakker van, eerste was in de wasmachine (je weet nooit of en hoelang er stroom is) en de koffie aan. Inmiddels hebben de meiden hun schooluniform aangehesen en ontbijten we samen buiten. In de ochtend lezen we uit een dagboekje (van Jan Pool) met vaak rake symboliek en zingen we ons gebed.

Jan besluit op tijd te starten met werken, 6.30 uur (5.30 uur Nederlandse tijd) voor Pluimers Isolatie. Tegen 7.10 uur scheur ik met de meiden naar school. Als het niet druk is lukt dat vaak om er met 3 minuten te zijn, is er een bult verkeer zijn we langer onderweg. Bij het stoplicht kijken we naar het dansje van de straatartiesten, inmiddels een bekend fenomeen. ‘Zweejn en vrendelijk wé kost oe niks’ (zwaaien en vriendelijk zijn kost je niks) al zwaaiend, doet me dat steeds herinneren aan m’n eigen moeder die dat ons voorleefde. Voor het schoolhek staat al een aardige rij voor het koffiekraampje. Grace meld nog even dat het niet effectief is om naar school te gaan vandaag en of ze niet mee retour kan. Nog even vrouwtje…

Nadat de meiden bij school zijn besluit ik nog even een aantal klusmaterialen te gaan halen bij de bouwmarkt voor m’n verfklus. Voor dat ik het weet zit ik in de auto,.. maar zie dat het stuur niet voor me is. Ik kijk om me heen en zie de bewaker van het geldtransport proest van het lachen: ik ben aan de verkeerde kant van de auto ingestapt. ‘God Bless you madam’ wordt me vanaf zijn kant toegewenst… ‘Yes, thanks! His Grace is also for you!’ wens ik hem toe.

Terug naar huis ontwijk ik de ‘potholes’ (flinke gaten in de weg door de vele regen die gevallen is), zijn de stoplichten uitgevallen, dus werkt het principe: wie het eerst bij de kruising komt mag één voor één en dat vindt ik fantastisch: het liefst zo rap mogelijk gassen! De hoofdweg vult zich al weer met de werkzoekenden die dagelijks hun plek innemen op zoek (vooral wachtend) naar werk. Onlangs hebben we onze vaste ‘op de hoek zit gast’ een keer meegenomen naar huis. Na een paar keer kwamen we tot de conclusie dat we hem beter wat vaker eten kunnen geven i.p.v. mee te nemen: dat was les 45 van 550 m.b.t. emigratie Zuid-Afrika.

Bij huis aangekomen, kijkt Tara (onze hond) al vanaf een eindje door het hek.. het geluid van ons (geleende) autootje komt haar bekend voor en ze draaft naar het grote hek waar ik moet wachten totdat de poort open gaat. Wat zijn de meiden dol op haar, en andersom. Plus een ‘redelijke’ beveiliging.

Ik besluit eerst even m’n mail af te werken. De Wereldschool heeft gereageerd op onze vraag wanneer we zullen starten met Nederlandse lessen voor Jade (Grace ontvangt haar materialen voor Nederlands uit ons oude vertrouwde schooltje uit Notter) en ook vanuit de zendingscommissie Hervormd Rijssen is er nieuws. Rap starten met de klus van vandaag: zoveel mogelijk keukenkastjes in de lak zetten. Een fijne fysieke klus, die mentaal nog beter werkt om m’n gedachten de ordenen en om de nabijheid van Onze Vader te zoeken. Voordat ik het weet is het tijd om online aan te haken bij ons HulpSaam overleg. Fijn om op afstand hierin ook nog wat te kunnen betekenen voor onze ‘oude’ kerkelijke gemeente.

Tussen zijn werkzaamheden door, moet Jan mee naar de bouwmarkt om een nieuwe steenboor te kopen voor de werklui die de airco’s plaatsen. Hier werkt het principe dat de aannemer niet altijd direct betaald voor zijn materiaal, maar de klant ter plekke mee moet … voor het financiële gedeelte. Een onderbreking van zijn werkdag die langer duurt dan bedacht.😉

Tegen 13.15 uur gas ik terug naar school om de meiden af te halen. Hun schooldag eindigt om 13.30 uur, vanaf volgende week vanaf 12.00 uur i.v.m. de examens en daarna start een periode van vakantie. Met een hoop getetter … ‘euhm ether-disicpline dames’ vertellen de meiden wat ze hebben gedaan op school. Na het middageten duiken ze in hun tablet voor en half uurtje Roblox. Daarna is het tijd voor huiswerk. Vaak is het best veel, maar Jade heeft vandaag haar werk al gemaakt op school. Grace heeft een lange rij wiskunde opdrachten te maken. Na vijf sommen is het lolletje er wel af, of ze niet een klusje kan doen en dan maak ik haar huiswerk. Puik plan 😉 We maken er een wedstrijdje van, als zij binnen 30 seconden het antwoord weet schrijf ik het voor haar op. Werkt ook puik.

Na het helpen bij het huiswerk trek ik mijn schilders outfit weer aan om nog een aantal keukenkastjes in de lak te zetten. Dat duurt niet lang vanmiddag blijkt… Jan zit in video calls voor zijn werk, in zijn werkkamer. Maar na 4 keer in 5 minuten tegen de meiden zeggen (die met veel hilarisch kabaal binnen bezig zijn) dat ze een tandje minder luid moeten zijn, besluit ik mijn kwast neer te leggen.

Met Grace pak ik een klusje in huis aan terwijl Jade op haar tekentablet tekent. Rond 16.30 uur verschijnt Jan aan de horizon en terwijl wij denken even bij te praten hebben de meiden toch echt ook hun meldingen. Dat gebeurt vaker, maar inmiddels hebben we een tactiek: eerst zij, en dan wij. 😉

De voorbereidingen voor het eten zijn net veel vandaag: opwarmen van de soep en het stokbrood in de oven. Iets na 18.00 uur eten we, inmiddels is het alweer donker.

Het hondenbeest wordt naar binnen gehaald voor de nacht, en rond 19.30 uur liggen we allemaal weer op onze gezamenlijke slaapzaal om de dag zingend en biddend af te sluiten. We trekken de luiken weer dicht,… opnieuw een dag in ons nieuwe thuisland.

Baie liefde, tot die volgende een. Lieve groeten, Gerrinde

Categorieën
Jeugdwerk

Twee dagen kerkhistorie met de jeugd

Twee dagen kerkhistorie met de jeugd

Kerkgeschiedenis is belangrijk omdat het inzicht geeft in de ontwikkeling van het christendom en de kerk door de eeuwen heen, ons verbindt met ons geestelijke erfgoed en de lessen leert van gelovigen die uitdagingen hebben doorstaan. Het helpt bij het begrijpen van leerstellingen, de vorming van de kerk als instituut en de bredere culturele, sociale en politieke context waarin het geloof zich ontwikkelde.

Dat is het het antwoord wanneer je zoekt op Google “Waarom is kerkgeschiedenis belangrijk”. En dat is dan ook meteen de reden, naast het leren kennen van de jeugd hier, waarom wij met de jeugd deze uitstap graag wilden gaan doen.

Het is het begin van een vakantieweek. Op vrijdagmiddag, direct na schooltijd, vertrekken we om 13:00u vanaf het kerkplein naar Pretoria. Als eerste onderdeel staat het SP Engelbrechtmuseum op ons programma. Dit museum, in een oud kerkje uit 1905, is de plek waar de verzameling van prof SP Engelbrecht (1891-1977) tentoongesteld word. Prof. SP Engelbrecht heeft veel interessant voorwerpen uit de geschiedenis van de Kerk verzameld vanaf 1652 tot de in de 20e eeuw.

Als we aankomen, worden we hartelijk ontvangen door Ds. C. Johann de Bruin, die ook onze rondleiding door het museum zal verzorgen. De geschiedenisles begint met een uitleg over de herdenkingssteen, die in 1905 tijdens de bouw geplaatst is. Een aantal dingen vallen daar meteen op :
– Gebouwd voor de NED. HERV. of GEREF. GEMEENTE
– De tekst ‘Ik zal u zegenen en wees een zegen‘ is in het Nederlands op de steen gezet.

Als de rondleiding door het museum wordt gedaan, worden de banden met Europa en veelal met Nederland meteen erg duidelijk. Van bekende dominees tot onze eigen Nederlandse Statenvertaling, alles komt voorbij. Ook de invloed van de boerenoorlog en de geschiedenis van voortrekkers worden aangehaald. Aan het einde van de rondleiding mag de jeugd ook proberen te spelen op een oud traporgel. We hebben veel geschiedenis gezien en gehoord. Het SP Engelbrechtmuseum mooi heeft ons doel van het bezoek prachtig verwoord “Ons wil ons lidmate (en enige ander persone) se historiese bewussyn aanwakker en NHKA-lidmate weer trotse Hervormers laat wees!“

Na het bezoek bij het museum vertrekken we naar de kerk NHK Pretoria-Oos. We worden hier ontvangen door Ds. Rue Hopley. Zij heeft met haar gemeente voor ons zowel eet- als slaapgelegenheid verzorgt. Na eerst een stevige maaltijd (verschillende soorten lasagne) sluiten we, buiten op het gras, met de jeugd de dag af met gebed en een korte bijbelstudie. We slapen in verschillende ruimtes voor de jongens, meiden en begeleiders.

De volgende ochtend is onze dominee (ds. Henk) vroeg wakker en komt er overal steeds meer activiteit. Al met al zijn we een half uur eerder dan gepland wakker en onze dominee vindt snel een doel om als extraatje toe te voegen aan de Kerk, Kuns en Kultuurdagen. We zouden de kerk kunnen bekijken, vooral de lange ramen, die met glas-in-lood bezet zijn. Maar helaas hebben we geen sleutels van de kerk, ondanks de gigantische bos sleutels die we tijdelijk hebben gekregen. Na een kort contactmoment met de dominee van Pretoria Oos is het snel geregeld. We kunnen de kerk binnen en krijgen ook daar een complete rondleiding. De dominee (ds. Rue) legt alles uit, waarom de glas in lood er zit en wat de betekenissen of symbolieken zijn bij de verschillende vensters. Na het ontbijt, broodjes worst (echte boerewors) welke Gerrinde toch te machtig vond zo vroeg in de ochtend, zijn we vertrokken naar het voortrekkersmonument.

Wanneer we aan een monument denken, denken we als snel aan een standbeeld. Of in ieder geval iets in die grootte. En dan belanden we aan bij het voortrekkermonument. Dat is toch echt wat anders qua grootte. Met verschillende zalen binnen in het monument, is zowel het gebouw als de geschiedenis zwaar indrukwekkend. De gedachtenis aan hoe duizenden mensen (voortrekkers) vanuit het zuiden het binnenland in trokken, doet ons niet meteen denken aan alles wat er is gebeurd. Maar er is een enorme muur met granieten blokken aan de binnenkant van het monument waarin de hele verhaallijn is uitgebeeld. Hierin zijn de diverse gebeurtenissen uitgebeeld en geeft het een indruk van hoe het was in die tijd. Ook daar zie je duidelijk hoe de bijbel wordt doorgegeven aan de voortrekkers. Het is muisstil in de groep als de gids de hele muur langs loopt en paneel voor paneel de uitleg geeft. Iedereen is onder de indruk.

Na de rondleiding door het monument en veel traplopen gaan we nog even rondom het monument. We krijgen hier een oefening voor zweepslag. In de tijd van de voortrekkers reden mensen met ossenwagens. Voor de ossenwagens waren 12 – 24 ossen aangespannen en om deze onder controle te houden gebruikten ze een zweep. Het klappen van de zweep hield de ossen onder controle. Na de demonstratie halen we nog snel een hapje eten en beginnen we aan de terugreis naar Polokwane. We arriveren na een soepele terugreis rond 18:00u bij de kerk, waar de ouders ons al staan op te wachten.

We kijken terug op twee leerzame, maar vooral ook verbindende dagen. De jeugd kent ons ietsjes beter en wij de jeugd. Vandaag bijna een week later, zijn we nog steeds zo onder de indruk van de geschiedenislessen die we hebben gekregen. Veel bloedvergieten en toch bleven de mensen God trouw. Ze bleven geloven en dat is beloond geworden. Bij de slag om bloedrivier werden de voortrekkers, een groep van 464 mensen met 200 knechten, aangevallen door 10.000 man. Er is geen enkele persoon aan de voortrekkerskant overleden.

Categorieën
Voorbereidingen

Blog, een eerlijk verhaal.

Blog, een eerlijk verhaal.

‘Tjoh.. wat zul jij dankbaar zijn voor de verandering in je man.’

Heel eerlijk… en om het verhaal niet op te poetsen; nee dat was ik niet. In deze blog zal ik proberen dat toe te lichten. Juist om te laten zien dat het zo ontzettend waar en relevant is wat in Efeziërs 4: 22-29 staat over het afleggen van de oude natuur.

Toen Jan in september 2023 ervaarde dat God hem riep stond ik niet te juichen. Wel om het feit dat God zo duidelijk sprak tot hem. Hem liet merken dat Hij Jan zag maar niet om de bijbehorende opdracht. Tegelijk had ik zo m’n bedenkingen en vooral ook hoop dat het uit zou lopen op een project van bijvoorbeeld een maand of zes/zeven. Ik zou me thuis in Rijssen wel redden met de kinderen en dan zou het leven wat we hadden gewoon door kunnen gaan. Een aantal jaar geleden mocht ik zelf tot geloof komen. Vol vertwijfeling maar steeds meer groeiend in vertrouwen dat Gods genade ook voor mij genoeg is. De meiden waren nog klein en de geloofsopvoeding kwam vooral op mij terecht. Dat vormde zich zo door de jaren heen en Jan voegde zich. Toch schuurde dat: mijn Grote Liefde kon ik niet delen met mijn andere liefde. Totdat God op Zijn tijd, Zijn plan openbaarde.

(schutting)Deuren dicht

Het was makkelijk om te doen alsof er niets aan de hand was. Totdat het na 17:00 uur werd en de schuttingdeur openging: Jan kwam thuis van zijn werk en stapte binnen in DÉ situatie. Wat heb ik vaak gedacht de schuttingdeur op de haak te doen: ‘tabee met je roeping’. Het kwam zelfs zover dat ik Jan verbood om er een periode over te praten. Ik ervoer zoveel weerstand. Het ging gewoon niet gebeuren dat ons leven er anders uit zo gaan zien. En, als ik eerlijk was, dacht ik ook: “maar God waarom dit? Doe ik dan niet genoeg voor U? Aanhaken bij het bestuur op de basisschool van de meiden, HulpSaam vanuit de kerk, m’n werk op de JF Cluster 4 wat had ik het lief, en ik was toch ook nog een HBO opleiding gestart … waarom?”

Het was een puik idee om de (schutting)deuren aan alle kanten dicht te laten, maar de uitvoering lukte niet… God bleef aanhouden op verschillende manieren waardoor Jan er geen rust in kon vinden. Samen stemden we af. We zouden het in gebed brengen en beide met één persoon delen. Dat gaf meer rust, andere gedachten en ruimte. Jan deelde het met een vriend, zelf deelde ik het met mijn zus. Tijdens het klussen (bij een gezin wat in onze gemeente was komen wonen uit Eritrea) deelde ik dat God in Jan zijn leven werkte en daar een klus aan vast zat maar dat er ook nog fiks veel onduidelijk was. Mijn zus wist genoeg: het loslaten zou beginnen. Als God roept moet je gaan. Ook Jan zijn vriend getuigde van een omkeer in zijn eigen leven. We merken op dat God in allerlei levens aan het werk was. Tegelijk was het in ons gezin ook zoeken. Ik was toch degene die de kartrekker was van onze geloofsopvoeding en alle bijbehorende besluiten maakte? Die kar werd nu gedeeld, wat groeipijn opleverde.

Controle loslaten en vertrouwen

Eerder schreef ik al dat je toch blij zou zijn als je man ook de liefde van God voelt. Dat je daar nu samen in mag voelen, groeien en delen. Je zou toch denken: ‘vrouw wees blij en verheugd!’. Noem het controle vast willen houden, noem het een seizoen zonder God, noem het tijd nodig zijn… Het dankbare gevoel wat je zou verwachten, kwam niet in het eerste jaar na Jan zijn roeping. Het waren meerdere lesjes controle loslaten. Toen nabije vrienden aangaven om te gaan emigreren naar Zweden heb ik Jan ook gevraagd of hij daar in Zweden niet wat kon betekenen. Dat klimaat paste toch beter bij ons én de nabijheid van deze lieve mensen stemde me ook best gerust. Maar nee, dat was niet het doel. Dat was niet Zijn doel. Waar Jan zijn berusting (ondanks de vragen) groeide, zijn vastte vertrouwen in dat God zou voorzien nam bij mij de onrust toe. Met onze kinderen deelden we wat God in het leven van hun papa aan het doen was. ‘Als God dat van u vraagt, dan gaan we dat met ons allen doen’ was de reactie van één van de meiden.

De roeping verkennen

Eind januari 2024 is Jan op onderzoek uitgegaan naar de plek waar God hem riep. Jade, Grace en ik bleven in Rijssen. Nog steeds dacht ik.. ‘God laat het maar zien, mogelijk doen we het af met een tijdelijk project en is het daarmee af’. Toen Jan na 14 dagen terugkeerde was er niet direct veel meer duidelijkheid. Het leven in en om Rijssen ging gewoon weer verder, de contacten die gelegd waren in Polokwane met Ds. Joubert onderhielden we. Jan zijn onrust werd groter en met steeds meer mensen om ons heen deelden we de verandering. Het advies kwam om als gezin om onderzoek te gaan, en dat hebben we gedaan. Tegelijkertijd kwam het aanbod om in Polokwane een gastenverblijf te kopen… ‘Zou het dan toch zo zijn dat God dit van ons vraagt?’

In december 2024 gingen we, na veel advies van dominee, vrienden en familie met de meiden een maand lang naar Polokwane, de plek waar Jan was geweest en waar we nu verblijven. Het waren fijne, intensieve maar vooral weken met een dubbele lading. Ook daar verbood ik Jan om er een aantal dagen over na te denken dat we mogelijk hier naar toe zouden moeten emigreren, laat staan om dit te bespreken. Het greep me naar de keel en de paniek brak me dan uit (bij zo’n nuchtere Twentenaar). In de een-na-laatste week ervaarde ik sterk dat we hier niet het gastenverblijf moesten gaan overnemen. Dan gingen we aan Gods doel voorbij. In diezelfde week waren we weer eens voor een gezellig moment bij Ds. Joubert en zijn vrouw Trudie. Hij deelde met Jan dat hij en Trudie het in hun gebed hadden gebracht en ons samen graag als jeugdwerkers in NHKA Welgelegen zou willen ontvangen. In de laatste ontmoeting, voordat we met het vliegtuig retour zouden gaan naar Nederland, was de ontmoeting met Ds. Henk en Trudie emotioneel. We ervaarden dat we ‘tot ziens’ zeiden in plaats van een definitief afscheid. Ds. Henk benadrukte dat we in gebed moesten blijven. Ook zei hij dat als er deuren open zouden gaan, we dit als leiding van God mochten zien dat Hij voorziet.

God zorgt, vormt en voorziet

De mensen die me kennen weten dat ik van nature geen mals persoon ben: heb graag de touwtjes in handen, organiseren waar kan. De takenlijst kan niet langer dan lang, niks doen is geen optie. Dat verviel allemaal met de vraag van de dominee of we overkwamen. Tegelijk bekroop me soms ook nog steeds de hoop dat er een kink in de kabel zou komen. Wat hoopte ik dat de lokale school voor de meiden geen plek had voor ze (en daarin werd voorzien al na één weekend met het akkoord dat kwam), dat de visum aanvraag niet zou lukken, dat het huis niet door kon gaan waar we waren wezen kijken (en ook daarin werd voorzien), dat Jan geen werk kon krijgen in Polokwane (en ook daarin werd door onze lieve schoonouders meegedacht), dat … Waar God aan het werk was, merkte ik dat ik moest loslaten. Het lied ‘Neem mijn leven laat het Heer, toegewijd zijn aan Uw eer’, leerde ik zingen met mijn ganse hart in plaats van acuut in pissige stand te verkeren.

Vertrouwen op God

Afgelopen weken heb ik veel geklust in en om ons huis hier in Polokwane. Symbolisch schuren noemde ik het; de oude mens afschuren om plaats te maken voor Gods plan, het werk door Zijn Heilige Geest. Het gehele proces heeft me een milder mens gemaakt. En ja, nog steeds één die de lont soms opheeft, pissig is als er geen stroom is en de kokosmakronen vast aan het bakpapier bakt: dus zet me niet op een podiumplek. Als door het delen van deze inkijk er één iemand naar Jezus gebracht kan worden heeft God Zijn doel bereikt. Mogelijk was de grootste les in vertrouwen op God wel voor mijzelf…

Het gehele proces heeft ons meer gebracht dan ontnomen. Er is zoveel geplaveid in de organisatie rondom de emigratie, visa aanvraag, financiën, opvang hier, start voor de meiden op hun nieuwe school… En natuurlijk zijn er momenten dat we missen om even gewoon een bloemkool uit de groentetuin van mijn ouders te halen, fysiek cappuccino te drinken met familie of vrienden, op de fiets naar de bakker, praten met poepoe,… het komt deels te vervallen als God erbij is! Vanaf een afstand mogen we bestaande relaties voortzetten die waren, dat is ontzettend fijn! Met regelmaat moet ik denken aan wat een dierbare vriendin me eens zei ‘Gerrinde, God werkt juist persoonlijk, op het vlak waar het voor jou het meest nodig is’. Dat snap ik nu meer, want waar ik dacht een stabiel mens te kunnen zijn door alle comfort van ons oude leven, vrienden en familie op fietsafstand, prachtig werk, meiden op een fantastische school… het is God en God alleen die vreugde geeft! Eerder noemde ik al dat ik in Nederland een aardig druk bestaan had, waar ik van genoot. Dat is nu te komen vervallen, anders ingevuld .. en die overheersende rust die komt niet bij mezelf vandaan!

Lieve mensen, breng je twijfel, je mogelijke ongeloof, je pijn bij God. Deel het met je naaste, want God gaf ons aan elkaar om tot zegen te zijn. Bid, zonder ophouden. En nee dat hoeft niet keurig bij het eten aan de tafel. Wandel met Hem!

Baie liefde, tot die volgende een. Lieve groeten, Gerrinde

Categorieën
Onze drijfveer

Waarom wij dit doen

Waarom wij dit doen

God is niet opzoek naar iemand die al bekwaam is, maar Hij zoekt iemand die beschikbaar is.

Voor onszelf mogelijk nog wel de grootste les! We dachten op onze manier God te dienst kunnen zijn in vrijwilligerswerk, kerk, werk,… totdat God Jan op het oog had en persoonlijk tot hem sprak. Waar wij graag de controle willen hebben: gaf God ons een opdracht compleet buiten onze comfortzone. God zelf vernieuwde ons denken. Hij opende onze ogen en vulde onze harten voor Zijn plan. Een missie waar we uit geloof gehoor aan mogen geven.

Categorieën
Reis & Omgeving

Een eerste indruk van Polokwane

Een eerste indruk van Polokwane

De stad Polokwane is afgelopen jaren verdrievoudigd qua inwoners. Het publiek is heel divers. Wat ons, in de maand dat we er met onze kinderen hebben doorgebracht, bij is gebleven is dat de verschillen tussen arm en rijk ontzettend duidelijk worden op de straten in de stad. De werkzoekenden staan dagelijks aan de straat, waar ook de welvarende mensen met hun luxe auto’s zich begeven. Woonwijken met prachtige villa’s worden omringt door huizen van damwandplaten.

Op de meiden hebben de bedelende mensen grote indruk. Met de parkeerwacht van het winkelcentrum, bouwen ze al snel een band op en ze willen hem dan ook graag voorzien van een veelvuldige fooi. 

We voelen ons veilig, wagen het erop om met de (geleende auto van de vrouw van de dominee) auto ons te begeven in het verkeer. De hoofdwegen bieden plaats voor verkoop van lokale producten evenals kippen/geiten en fruit. Even buiten de stad, spreekt Psalm 104: 24 heel beeldend in de ongerepte natuur “Hoe talrijk zijn uw werken, o HEERE! Gij hebt ze alle met wijsheid gemaakt; de aarde is vol van uw rijkdommen.”  Na een maand hebben we nog maar een paar gedeeltes in en rondom de stad gezien.. niet wetend dat we hier binnen het jaar zullen gaan wonen.