‘Tjoh.. wat zul jij dankbaar zijn voor de verandering in je man.’

Heel eerlijk… en om het verhaal niet op te poetsen; nee dat was ik niet. In deze blog zal ik proberen dat toe te lichten. Juist om te laten zien dat het zo ontzettend waar en relevant is wat in Efeziërs 4: 22-29 staat over het afleggen van de oude natuur.

Toen Jan in september 2023 ervaarde dat God hem riep stond ik niet te juichen. Wel om het feit dat God zo duidelijk sprak tot hem. Hem liet merken dat Hij Jan zag maar niet om de bijbehorende opdracht. Tegelijk had ik zo m’n bedenkingen en vooral ook hoop dat het uit zou lopen op een project van bijvoorbeeld een maand of zes/zeven. Ik zou me thuis in Rijssen wel redden met de kinderen en dan zou het leven wat we hadden gewoon door kunnen gaan. Een aantal jaar geleden mocht ik zelf tot geloof komen. Vol vertwijfeling maar steeds meer groeiend in vertrouwen dat Gods genade ook voor mij genoeg is. De meiden waren nog klein en de geloofsopvoeding kwam vooral op mij terecht. Dat vormde zich zo door de jaren heen en Jan voegde zich. Toch schuurde dat: mijn Grote Liefde kon ik niet delen met mijn andere liefde. Totdat God op Zijn tijd, Zijn plan openbaarde.

(schutting)Deuren dicht

Het was makkelijk om te doen alsof er niets aan de hand was. Totdat het na 17:00 uur werd en de schuttingdeur openging: Jan kwam thuis van zijn werk en stapte binnen in DÉ situatie. Wat heb ik vaak gedacht de schuttingdeur op de haak te doen: ‘tabee met je roeping’. Het kwam zelfs zover dat ik Jan verbood om er een periode over te praten. Ik ervoer zoveel weerstand. Het ging gewoon niet gebeuren dat ons leven er anders uit zo gaan zien. En, als ik eerlijk was, dacht ik ook: “maar God waarom dit? Doe ik dan niet genoeg voor U? Aanhaken bij het bestuur op de basisschool van de meiden, HulpSaam vanuit de kerk, m’n werk op de JF Cluster 4 wat had ik het lief, en ik was toch ook nog een HBO opleiding gestart … waarom?”

Het was een puik idee om de (schutting)deuren aan alle kanten dicht te laten, maar de uitvoering lukte niet… God bleef aanhouden op verschillende manieren waardoor Jan er geen rust in kon vinden. Samen stemden we af. We zouden het in gebed brengen en beide met één persoon delen. Dat gaf meer rust, andere gedachten en ruimte. Jan deelde het met een vriend, zelf deelde ik het met mijn zus. Tijdens het klussen (bij een gezin wat in onze gemeente was komen wonen uit Eritrea) deelde ik dat God in Jan zijn leven werkte en daar een klus aan vast zat maar dat er ook nog fiks veel onduidelijk was. Mijn zus wist genoeg: het loslaten zou beginnen. Als God roept moet je gaan. Ook Jan zijn vriend getuigde van een omkeer in zijn eigen leven. We merken op dat God in allerlei levens aan het werk was. Tegelijk was het in ons gezin ook zoeken. Ik was toch degene die de kartrekker was van onze geloofsopvoeding en alle bijbehorende besluiten maakte? Die kar werd nu gedeeld, wat groeipijn opleverde.

Controle loslaten en vertrouwen

Eerder schreef ik al dat je toch blij zou zijn als je man ook de liefde van God voelt. Dat je daar nu samen in mag voelen, groeien en delen. Je zou toch denken: ‘vrouw wees blij en verheugd!’. Noem het controle vast willen houden, noem het een seizoen zonder God, noem het tijd nodig zijn… Het dankbare gevoel wat je zou verwachten, kwam niet in het eerste jaar na Jan zijn roeping. Het waren meerdere lesjes controle loslaten. Toen nabije vrienden aangaven om te gaan emigreren naar Zweden heb ik Jan ook gevraagd of hij daar in Zweden niet wat kon betekenen. Dat klimaat paste toch beter bij ons én de nabijheid van deze lieve mensen stemde me ook best gerust. Maar nee, dat was niet het doel. Dat was niet Zijn doel. Waar Jan zijn berusting (ondanks de vragen) groeide, zijn vastte vertrouwen in dat God zou voorzien nam bij mij de onrust toe. Met onze kinderen deelden we wat God in het leven van hun papa aan het doen was. ‘Als God dat van u vraagt, dan gaan we dat met ons allen doen’ was de reactie van één van de meiden.

De roeping verkennen

Eind januari 2024 is Jan op onderzoek uitgegaan naar de plek waar God hem riep. Jade, Grace en ik bleven in Rijssen. Nog steeds dacht ik.. ‘God laat het maar zien, mogelijk doen we het af met een tijdelijk project en is het daarmee af’. Toen Jan na 14 dagen terugkeerde was er niet direct veel meer duidelijkheid. Het leven in en om Rijssen ging gewoon weer verder, de contacten die gelegd waren in Polokwane met Ds. Joubert onderhielden we. Jan zijn onrust werd groter en met steeds meer mensen om ons heen deelden we de verandering. Het advies kwam om als gezin om onderzoek te gaan, en dat hebben we gedaan. Tegelijkertijd kwam het aanbod om in Polokwane een gastenverblijf te kopen… ‘Zou het dan toch zo zijn dat God dit van ons vraagt?’

In december 2024 gingen we, na veel advies van dominee, vrienden en familie met de meiden een maand lang naar Polokwane, de plek waar Jan was geweest en waar we nu verblijven. Het waren fijne, intensieve maar vooral weken met een dubbele lading. Ook daar verbood ik Jan om er een aantal dagen over na te denken dat we mogelijk hier naar toe zouden moeten emigreren, laat staan om dit te bespreken. Het greep me naar de keel en de paniek brak me dan uit (bij zo’n nuchtere Twentenaar). In de een-na-laatste week ervaarde ik sterk dat we hier niet het gastenverblijf moesten gaan overnemen. Dan gingen we aan Gods doel voorbij. In diezelfde week waren we weer eens voor een gezellig moment bij Ds. Joubert en zijn vrouw Trudie. Hij deelde met Jan dat hij en Trudie het in hun gebed hadden gebracht en ons samen graag als jeugdwerkers in NHKA Welgelegen zou willen ontvangen. In de laatste ontmoeting, voordat we met het vliegtuig retour zouden gaan naar Nederland, was de ontmoeting met Ds. Henk en Trudie emotioneel. We ervaarden dat we ‘tot ziens’ zeiden in plaats van een definitief afscheid. Ds. Henk benadrukte dat we in gebed moesten blijven. Ook zei hij dat als er deuren open zouden gaan, we dit als leiding van God mochten zien dat Hij voorziet.

God zorgt, vormt en voorziet

De mensen die me kennen weten dat ik van nature geen mals persoon ben: heb graag de touwtjes in handen, organiseren waar kan. De takenlijst kan niet langer dan lang, niks doen is geen optie. Dat verviel allemaal met de vraag van de dominee of we overkwamen. Tegelijk bekroop me soms ook nog steeds de hoop dat er een kink in de kabel zou komen. Wat hoopte ik dat de lokale school voor de meiden geen plek had voor ze (en daarin werd voorzien al na één weekend met het akkoord dat kwam), dat de visum aanvraag niet zou lukken, dat het huis niet door kon gaan waar we waren wezen kijken (en ook daarin werd voorzien), dat Jan geen werk kon krijgen in Polokwane (en ook daarin werd door onze lieve schoonouders meegedacht), dat … Waar God aan het werk was, merkte ik dat ik moest loslaten. Het lied ‘Neem mijn leven laat het Heer, toegewijd zijn aan Uw eer’, leerde ik zingen met mijn ganse hart in plaats van acuut in pissige stand te verkeren.

Vertrouwen op God

Afgelopen weken heb ik veel geklust in en om ons huis hier in Polokwane. Symbolisch schuren noemde ik het; de oude mens afschuren om plaats te maken voor Gods plan, het werk door Zijn Heilige Geest. Het gehele proces heeft me een milder mens gemaakt. En ja, nog steeds één die de lont soms opheeft, pissig is als er geen stroom is en de kokosmakronen vast aan het bakpapier bakt: dus zet me niet op een podiumplek. Als door het delen van deze inkijk er één iemand naar Jezus gebracht kan worden heeft God Zijn doel bereikt. Mogelijk was de grootste les in vertrouwen op God wel voor mijzelf…

Het gehele proces heeft ons meer gebracht dan ontnomen. Er is zoveel geplaveid in de organisatie rondom de emigratie, visa aanvraag, financiën, opvang hier, start voor de meiden op hun nieuwe school… En natuurlijk zijn er momenten dat we missen om even gewoon een bloemkool uit de groentetuin van mijn ouders te halen, fysiek cappuccino te drinken met familie of vrienden, op de fiets naar de bakker, praten met poepoe,… het komt deels te vervallen als God erbij is! Vanaf een afstand mogen we bestaande relaties voortzetten die waren, dat is ontzettend fijn! Met regelmaat moet ik denken aan wat een dierbare vriendin me eens zei ‘Gerrinde, God werkt juist persoonlijk, op het vlak waar het voor jou het meest nodig is’. Dat snap ik nu meer, want waar ik dacht een stabiel mens te kunnen zijn door alle comfort van ons oude leven, vrienden en familie op fietsafstand, prachtig werk, meiden op een fantastische school… het is God en God alleen die vreugde geeft! Eerder noemde ik al dat ik in Nederland een aardig druk bestaan had, waar ik van genoot. Dat is nu te komen vervallen, anders ingevuld .. en die overheersende rust die komt niet bij mezelf vandaan!

Lieve mensen, breng je twijfel, je mogelijke ongeloof, je pijn bij God. Deel het met je naaste, want God gaf ons aan elkaar om tot zegen te zijn. Bid, zonder ophouden. En nee dat hoeft niet keurig bij het eten aan de tafel. Wandel met Hem!

Baie liefde, tot die volgende een. Lieve groeten, Gerrinde